ALS HET GLUTEN- VRIJE DIEET TOT EEN ‘ISOLEMENT’ LEIDT Zorgeloos iemand uit eten nemen? Kijk hier voor restaurants die zijn aangesloten bij de Horeca Alliantie Glutenvrij: www.glutenvrij.nl/ overzicht-glutenvrije-restaurants SOMMIGE MENSEN DURVEN NIET MEER HET RISICO TE LOPEN OM DOODZIEK TE WORDEN DOOR TE ETEN BIJ ANDEREN. ZE KIEZEN ERVOOR ‘BUITENSHUIS’ ETEN, IN EEN RESTAURANT OF BIJ FAMILIE EN VRIENDEN, ZOVEEL MOGELIJK TE VERMIJDEN. LIEVER EEN ‘ISOLEMENT’ DAN HET RISICO OM ZIEK TE WORDEN, VERTELLEN ODETTE, JACOB EN CHLOÉ. MAAR DE OMGEVING KAN HUN OOK EEN STEUNTJE IN DE RUG GEVEN, ZO VERTELLEN ZE. ‘Het kerstdiner werd een ramp’ Odette van Eden (68) kan er nog steeds boos om worden. ‘Mijn man en ik hadden besloten de gok nog eens te wagen. We boekten afgelopen kerst een hotel in Nederland voor een paar dagen. Van tevoren had ik gebeld en uitgebreid met het hotel doorgenomen wat ik kon eten. Ook stuurde ik een lijst met producten die ik niet kon eten. Dat was allemaal geen probleem volgens het hotel, ze konden rekening houden met allergenen’, vertelt de docent Gezondheidskunde uit Puifluik (bij Nijmegen). ‘Het kerstdiner was een ramp. Ik heb met buikpijn aan het diner gezeten. Ik kreeg ook koekjes aangeboden, en iets met een speculaassaus. Ze wisten er dus niks van.’ ‘Ik heb een klacht ingediend en excuses gekregen. Maar wat schiet je ermee op? Ik ga niet meer uit eten. Ja, dan maar liever dat gevoel van isolement. Misschien dat ik ooit nog een keer uit eten ga als een restaurant helemaal glutenvrij is. Anders echt niet. Ook op vakantie ga ik alleen naar een huisje waar ik zelf kan koken, en ik mijn eigen kookspullen kan meenemen.’ Wat zou helpen om weer meer vertrouwen te krijgen? ‘Als mensen zich een beetje zouden inlezen over coeliakie, en beseffen dat het echt iets anders is dan “een beetje niet tegen gluten kunnen” of “iedereen heeft weleens last van zijn darmen”. Als mensen die kennis hebben, daar ben ik van overtuigd, gaan ze ook anders handelen.’ 46 GLUTENVRIJ JUNI 2026 Een eitje met spek, hoe kan daar nou gluten in zitten? Jacob Duursma (71) uit Harkema weet beter. Hij werd er drie jaar geleden doodziek van, viel zes kilo af en had maanden nodig om bij te komen. ‘Ik belde de slager. De spek was gesneden met een snijmachine waar ook boterhamworst mee was gesneden. In de worst zat gluten. Daar had ik niet aan gedacht, dus het was mijn eigen schuld’, vertelt de oud-Philips-medewerker. ‘Sinds 1988 heb ik coeliakie en eet ik ook lactosevrij. Ik ben supergevoelig voor gluten, dus ik ga alles uit de weg. Gaat ons bejaardenclubje een dagje uit, dan ga ik niet mee, geen denken aan. Zo’n dagje begint met koffie onderweg, dan lunch, thee en diner. Dat zijn al vier eetmomenten waar het mis kan gaan.‘ ‘Zo los ik het op, of dat nou de goede oplossing is of niet. Ik vind het wel moeilijk, maar dan maar weinig sociale contacten. Ik kies liever de rust, dan pijn in mijn buik van de angst dat het weer misgaat. Het is me de angst niet waard. Kennissen denken vaak dat ze wel weten hoe het zit. Maar als ze dan erover praten, denk ik: je hebt er geen kaas van gegeten. Ik zeg dan: “Ik heb al gegeten.” Zo los ik het maar op, ik zou niet weten hoe het anders moet. Zelfs bij onze kinderen eet ik niet. Mijn vrouw eet thuis ook glutenvrij, daar zijn we heel strikt in.’ Wat moet er gebeuren om dat isolement te veranderen? ‘Dat vind ik een moeilijke vraag. Natuurlijk zou meer kennis over coeliakie zeker helpen. Ook bij restaurants. Vorig jaar zijn we een enkele keer uit eten gegaan. Ik heb van tevoren uitgebreid met het restaurant gebeld, en toen hoorde ik dat ze er wel verstand van hadden. Dat is dus een keer goed gegaan.’ Chloé Verhoef (22) kreeg de diagnose coeliakie vorig jaar april. Ze was extreem afgevallen en leed aan een ernstig tekort aan vitamines en voedingsstoffen. ‘Gelukkig gaat het nu een stuk beter, en kan ik zeggen dat ik hersteld ben. Voor mijn diagnose vond ik het heerlijk om met mijn vriend of vriendinnen buiten de deur te eten, te lunchen of een terrasje te pakken. ‘Sinds mijn diagnose merk ik dat ik misschien soms wel té voorzichtig ben geworden. Ik durf bijvoorbeeld bijna niet meer uit eten te gaan, of ergens iets aan te nemen, omdat ik bang ben voor kruisbesmetting. Zelfs bij mijn opa en oma vind ik het spannend om uit een kopje te drinken of een glutenvrij koekje te nemen.’ ‘Daardoor voel ik me soms best beperkt in mijn doen en laten. Dingen waar ik vroeger naar uitkeek, zoals een familieweekend of een vakantie, geven me nu soms juist stress. Ik moet nu zoveel vooruitdenken en ik ben bang dat er iets misgaat. Op verjaardagen neem ik vaak mijn eigen bestek en beker mee en soms ook eigen hapjes. Dan kom je automatisch in het middelpunt te staan en gaat het gesprek al snel weer over mijn ziekte, terwijl mensen het niet altijd begrijpen. Op zulke momenten voel ik me soms verdrietig of boos en heb ik de neiging om me liever terug te trekken.’ Hoe zouden anderen jou kunnen helpen? ‘Anderen kunnen mij helpen door begrip te tonen. Ik merk dat ik het nog niet volledig heb geaccepteerd, waardoor goedbedoelde aandacht soms juist ongemakkelijk voelt. Ik vind het fijn als er wordt opgelet met kruisbesmetting en eten apart wordt gehouden. Juist die kleine dingen zorgen ervoor dat ik me meer op mijn gemak voel.’ ‘Het is me de angst niet waard’ ‘Een familieweekend geeft me juist stress’ 47 GLUTENVRIJ JUNI 2026
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=