VROLIJKE FESTIVALS, STAPWEEKENDJES, (UIT)ETEN MET VRIENDEN EN LEUKE STEDENTRIPS. TOCH DE NORMAALSTE ZAAK VOOR EEN GEMIDDELDE TWINTIGER? VOOR LORENA SEVILLANO LAMMERS (22) ZIJN DAT GEEN ZORGELOZE UITJES: ZE VOLGT NAMELIJK EEN GLUTENVRIJ DIEET OMDAT ZE COELIAKIE HEEFT. MET HARTSVRIENDIN MARISA LEMA VIGO (22) VERTELT ZE HOE HET UITGAANSLEVEN MET COELIAKIE ER VOOR HAAR IN HUN VRIENDENGROEP UITZIET, WAT ZE JAMMER VINDT EN HOE HET VOOR HAAR MAKKELIJKER ZOU WORDEN. Lorena Sevillano Lammers uit Heemskerk stelt voor het interview te doen in een cafeetje in hartje Haarlem. Ze heeft vooraf wel haar research gedaan. ‘Ze hebben hier ook glutenvrije opties’, licht ze toe als ze met haar vriendin Marisa aanschuift. Ze bestelt een café latte, maar het stukje ontbijtkoek raakt ze niet aan. Het regelen van restaurants is Lorena gewend. ‘Ik heb een leuke vriendengroep met jongens en meiden. Als we ergens naartoe gaan regel ik eigenlijk altijd het restaurant. Je kunt natuurlijk niet van anderen verwachten dat ze altijd rekening met jou houden’, zegt de toegepast psycholoog. Rare broodjes Haar vroegste herinneringen zijn hierop geen uitzondering. Ze noemt voorbeelden uit de tijd dat ze op de basisschool zat. ‘Soms niet uitgenodigd worden op kinderTEKST: ANNETTE KARIMI feestjes, terwijl de hele klas ging, omdat ouders er geen rekening mee wilden houden. Schoolkamp was ook niet leuk, nooit. Je ziet er niet anders uit, maar je wordt wel anders behandeld. Op de middelbare school werd het wel beter. Je bent dan wel de enige met “rare broodjes”. Daar word je onzeker van. Je wilt er gewoon bij horen.’ Vriendinnen in die tijd hielden er niet per se rekening mee. ‘Ze wisten wel dat ik het had, maar namen bijvoorbeeld geen lekkers voor mij mee als ze naar de winkel gingen.’ Het zou natuurlijk fantastisch zijn, als vrienden haar een keer mee uit eten nemen, geeft ze toe. Dat zij een keer een restaurant uitzoeken waar ook glutenvrij eten wordt geserveerd. Of nog beter, een restaurant dat is aangesloten bij de Horeca Alliantie Glutenvrij. ‘Nu kijk ik vooraf of er op de kaart ook iets staat dat ik kan eten. Het mooiste zou zijn als er bijvoorbeeld bij de Italiaan standaard ook gewoon glutenvrije pizza’s zijn.’ ‘IK BEN AL BLIJ ALS ER FRIET IS OP EEN FESTIVAL’ Uitgaan als twintiger met coeliakie 34 GLUTENVRIJ JUNI 2026 Festivals Superfijn lijkt het haar om gewoon eens niet de uitzondering te zijn, niet speciaal te zijn, zoals op festivals waar haar vriendengroep ook naartoe gaat. Ook op die plekken is het nog altijd een ‘glutenvrij drama’. ‘Er zijn veel foodtrucks, maar glutenvrije opties? Nee, ik ben echt al blij als er friet is’, zegt Lorena hoofdschuddend. Lopen de vrienden naar de foodtrucks met hamburgers of ander lekkers, dan blijft hartsvriendin Marisa altijd bij haar. Zodat Lorena niet alleen in de rij hoeft te wachten voor de friettruck. Dat doen ze samen. ‘Dat vind ik zo lief’, zegt Lorena. ‘Natuurlijk doe ik dat’, reageert Marisa. Voor Marisa hoort rekening houden met Lorena’s ziekte gewoon bij de vriendschap. ‘Dat doe je voor elkaar. Ik weet niet beter, ik kan me niet herinneren dat ze wel gluten mocht. Ik ben haar ziekte pas echt gaan begrijpen toen we pubers waren, toen kwam het echt binnen.’Twee andere vriendinnen van Lorena houden op dezelfde manier rekening met haar. Assertief Als anderen rekening met haar houden, voelt Lorena zich vaak ‘bezwaard’. Bij vrienden thuis aan de bittergarnituur en niets voor haar? ‘Ik eet wel een chipje. Ik weet dat ik me ook niet bezwaarlijk zou moeten voelen. Assertief worden, en bijvoorbeeld een bord weigeren in een restaurant, moest ik echt leren. Of als we bij iemand thuis eten, vragen of er iets voor mij is. Dat gaat nu wel goed.’ Lorena laat zich het reizen met een backpack naar het buitenland niet ontnemen. Zoals laatst naar Indonesië. Maar dat was wel ‘heel moeilijk soms’. ‘Op Java heb ik eigenlijk alleen maar rijst en eieren gegeten. In alle snackjes zat gluten. Er was daar niet echt een snelle hap voor mij. Een week reizen in een land waar ze niets van coeliakie begrijpen, is dan echt genoeg’, concludeert ze. ‘Je bent de controle over je eten helemaal kwijt.’ In september gaat ze doorstuderen tot orthopedagoog. ‘Ik denk wel dat mijn ziekte eraan bijdraagt dat ik me beter in kinderen kan inleven die zich buitengesloten voelen. Dat mijn inlevingsvermogen groot is.’ Wens Als ze dan toch een wens voor haarzelf mag noemen? ‘Dat anderen een beetje rekening houden en ervoor zorgen dat je je niet anders voelt. Bijvoorbeeld dat er iets voor jou in huis is in de vriezer, of in de voorraadkast. Met een vriendin van de basisschool ga ik soms samen koken. Zij haalt dan de boodschappen. Dan neemt ze een speciaal toetje voor mij mee, of een pak koekjes. Dat vind ik echt heel fijn.’ LORENA IN RODE JURK MET HAAR VRIENDEN. RECHTS VAN HAAR STAAT VRIENDIN MARISA IN ORANJE JURK. 35
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=