Het zit tussen je oren! Psycholoog herkent coeliakie bij Paulien STEL JE VOOR: ACHT JAAR LANG HEB JE ERNSTIGE GEZONDHEIDSKLACHTEN EN KLOP JE AAN BIJ HUISARTS EN SPECIALISTEN. JE WORDT VAN HET KASTJE NAAR DE MUUR GESTUURD. DAN KRIJG JE, DOODZIEK, DE BOODSCHAP: ‘HET ZIT TUSSEN JE OREN.’ MAAR DE PSYCHOLOOG HERKENT JOUW KLACHTEN, EN ZEGT: ‘JIJ HEBT COELIAKIE.’ DAARMEE KOMT EEN EINDE AAN EEN LANGE ZOEKTOCHT, DIE VELE NCV-LEDEN ZULLEN HERKENNEN. HET OVERKWAM PAULIEN GROENEVELD (32) UIT GRONINGEN. TEKST: ANNETTE KARIMI Pauliens lange lijdensweg naar een diagnose is geen uitzondering. Mensen met coeliakie zoeken vaak jaren voordat hun gezondheidsklachten eindelijk een naam krijgen. Ook in Pauliens geval: acht jaar lang valt het kwartje niet bij de medici. Daarover is ze nog steeds verbaasd: ‘Ik had de klassieke symptomen van coeliakie.’ SINTERKLAAS In haar gezellige appartement in de Groningse binnenstad hangt de heerlijke geur van versgebakken koekjes. Een populair recept dat Paulien bakt met kinderen. Als vrijwillig bakinstructrice bij de NCV geeft ze al 1,5 jaar bakworkshops aan glutenvrije kinderen en volwassenen. Met een kopje thee en een koek gaan we terug naar haar eigen kindertijd. Ze vat haar vroegste jeugd samen in een zin: ‘Mijn opa woonde twee straten verderop en hij zei tijdens de eerste drie maanden: “Er is wat mis met dat kind. Paulien heeft altijd wat, ze is altijd aan het huilen.”’ Zelf weet ze nog dat ze in groep 2 ziek was op 5 december en na het bezoek van Sinterklaas ‘snel weer werd opgehaald’. Vanaf haar zestiende worden Pauliens gezondheidsklachten extremer. Ze kampt vrijwel dagelijks met ernstige buikpijn, ontlastingsproblemen, vermoeidheid, extreem gewichtsverlies et cetera. De huisarts tast in het duister en stuurt haar (telkens) naar het ziekenhuis. Daar volgen onderzoeken bij de kinderarts tot de allergiepolikliniek (waar ze het advies kreeg om meer brood en pasta te eten). Die leveren allemaal niks op. Paulien: ‘Ze zochten op de verkeerde plekken. Ik heb in die periode zo’n vier keer aangegeven in het ziekenhuis en aan mijn huisarts dat het misschien coeliakie kon zijn. Ik had zelf ook op internet gezocht naar een verklaring voor mijn klachten. En ik merkte dat ik na het eten van pasta en brood altijd een heftige reactie kreeg. Maar nee, zeiden ze, dat kon het niet zijn.’ Intussen begint Paulien op haar negentiende aan de pabo voor de opleiding tot onderwijzeres. ‘Ik moest op een goed moment zwangerschapsbroeken aan vanwege mijn gezwollen buik. Ik leek wel hoogzwanger terwijl ik verder broodmager was. En 24 GLUTENVRIJ JUNI 2026 ik was vaak afwezig. Mijn klasgenoten konden daar weinig begrip voor opbrengen: iedereen was toch weleens ziek?’ WONDER Op het laatst ligt Paulien veel op bed, niet meer in staat om veel meer te doen. ‘Mijn lichaam viel uit. Ik was zo ziek dat ik werkelijk dacht dat ik dood zou gaan. Maar de artsen dachten dat het tussen mijn oren zat. Ja, ik begon dat zelf ook te geloven.’ Bij de psycholoog legt ze al haar klachten op tafel. Het kan vervolgens een klein wonder heten dat haar psycholoog in een diagnosetraject zit voor coeliakie. ‘Zij had dezelfde klachten als ik, en ze zei meteen: “Volgens mij heb je coeliakie.”’ Met deze boodschap gaat Paulien weer terug naar haar huisarts. Die schrijft een bloedonderzoek voor, en de rest is geschiedenis. Op haar 24ste krijgt Paulien een officiële diagnose. Dezelfde huisarts ontdekt dan bij haar eigen dochter ook coeliakie. Ze stuurt haar dochter vervolgens naar Paulien als ‘lotgenoot’ van het glutenvrije dieet. ‘Lotte is mijn vriendin geworden; we geven samen bakworkshops’, lacht Paulien. Het goede nieuws is dat Paulien goed herstelt met het glutenvrije dieet. Zo goed dat ze al na korte tijd niks meer voelt in haar buik. ‘Maar dat was zo enorm onwennig dat ik de eerste maand zelfs een klein beetje gluten at om iets te voelen. Dan nam ik weleens een Engels dropje. Het is namelijk best eng niks meer te voelen in je buik.’ Maar de ‘zakjes en pakjes’ waarmee ze thuis met haar ouders eet, zijn voorgoed verleden tijd. Ze gaat zich verdiepen in glutenvrij koken en bakken. ‘Dat is echt een hobby geworden. Alles maak ik zo nodig zelf, van quiches tot sauzen. Dat doe ik in grote hoeveelheden, zodat ik het ook kan invriezen. Ik probeer veel dingen nieuw te maken.’ TRAUMA Nog altijd kampt ze met een trauma, volgens eigen zeggen van al het onbegrip dat ze jarenlang moest meemaken. ‘Ik kan er nog niet tegen als mensen me niet serieus nemen, of zelfs maar suggereren dat ik me aanstel. Als ik dat enigszins merk, reageer ik redelijk heftig.’ Dat staat haar geluk niet in de weg, verzekert ze lachend. ‘Ik blijf een heel positief mens hoor. Ik heb een leuk leven. Ik geef Nederlandse les en schaatsles. En ik geef kook- en baklessen voor de NCV. Tijdens deze bakworkshops probeer ik kinderen ook tips mee te geven. Bijvoorbeeld dat ze zelf wat lekkers meenemen bij verjaardagen waar er niet aan hen is gedacht. Ook geef ik via de NCV bij de opleiding Diëtetiek gastcolleges. Zo help ik diëtisten om de fouten uit het glutenvrije dieet te halen.’ ‘Ik kan er nog niet tegen als mensen me niet serieus nemen, of zelfs maar suggereren dat ik me aanstel’ 25 GLUTENVRIJ JUNI 2026
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=