60 HET ZIT ZÓ ‘De hechttechniek oefen ik op fragiele bloemblaadjes’ Een hersenaneurysma zó ingewikkeld als dat van Pien Wijsman ziet neurochirurg Victor Volovici slechts een enkele keer per jaar. Maar microvasculaire chirurgische ingrepen in de hersenen zijn zijn specialiteit. Uit heel Europa komen patiënten naar Rotterdam. Operaties aan afwijkingen in de bloedvaten in de hersenen vergen een feilloos vaste hand en maximale stressbestendigheid. Eén minuscule verkeerde beweging kan namelijk grote gevolgen hebben voor de functie van het brein. Zo’n operatie staat bovendien continu onder grote tijdsdruk: vaten kunnen maar heel eventjes worden afgeklemd om een bypass aan te hechten. Hersenen hebben immers altijd zuurstofrijk bloed nodig. Victor oefent daar al jaren op, met ijzeren discipline. In het Skillslab voor microchirurgie, gevestigd in de krochten van de medische faculteit, traint hij wekelijks trouw zijn hechttechnieken op fragiele bloemblaadjes: gerbera’s, chrysanten en rozen. Duizenden blaadjes kregen ragfijne hechtingen aangemeten, die met het blote oog vrijwel niet te zien zijn. Toen Victor de CT-beelden van Piens hoofd zag, wist hij meteen: dit wordt ingewikkeld. ‘Het aneurysma zat aan de linkerhelft van het brein, de dominante hersenhelft waar onder meer spraak en taal worden aangestuurd. We hebben haar CT-beelden besproken in een multidisciplinair overleg. Met de vasculaire neuroloog, vasculaire neurochirurgen, maar ook met de interventieradiologen. Zelfs buitenlandse experts uit Japan en de VS keken mee. Ik moest aan Pien uitleggen dat we twee bypasses gingen aanleggen, een naar de middelste, en een naar de achterste slagader. Ze moest weten hoe moeilijk het ging worden. Dat was een zwaar gesprek.’ Victor en zijn ‘co-piloten’ Ruben Dammers en Marie Josee van Rijn stonden zij aan zij tijdens de operatie. ‘Je doet dit soort complexe operaties altijd met meerdere neurochirurgen vanuit het principe: dan heb je meer ogen en meer stellen hersenen om na te denken over onverwachte obstakels die je tegenkomt tijdens de ingreep. Je staat veertien uur aan de operatietafel, maar je bent zó gefocust dat je niet wilt, niet eens kúnt stoppen. Net als bij een marathon.’ Binnen het Erasmus MC verzamelt Victor jong talent om zich heen om zijn ervaring en vaardigheden mee te delen. ‘Je moet als chirurg niet wachten tot je zestig bent met het delen van je kennis en expertise. Het duurt járen om mensen goed op te leiden. Daarbij is samenwerken met andere disciplines onontkoombaar bij het ontwikkelen van nieuwe chirurgische technologieën. We zijn bijvoorbeeld ook druk bezig met de TU Delft. Ik wil op mijn vijftigste al mensen met excellente vaardigheden om mij heen aan wie ik een deel van het werk met een gerust hart kan overlaten.’ < Publieksjaarverslag 2025 61 Victor Volovici Achteraf gezien blijkt dat Pien al eerder warning leaks heeft gehad in haar hersenen. Het aneurysma heeft een cognitief gedeelte van haar hersenen plat gedrukt, waardoor schade is ontstaan. ‘Andere delen van mijn hersenen kunnen dat grotendeels overnemen, maar daar is tijd voor nodig. Ze hebben mij verteld dat het hele herstelproces twee tot drie jaar kan duren.’ Babystapjes Dat herstel gaat met babystapjes. Ze somt op: ‘Ik heb een tijd mijn lijf niet vertrouwd. Mijn oor links is gevoelig. Ik heb last als er veel prikkels tegelijkertijd zijn. Fietsen gaat op zich goed, maar in druk verkeer krijg ik een error in mijn hoofd. Ik heb ook nauwelijks smaak meer, ik proef alleen nog maar pittig eten.’ ‘Ik proef alleen nog maar pittig eten’ Haar ouders, zus en broers, haar zwager en schoonzussen steunen haar onvoorwaardelijk, net als haar partner Thijs die af en toe het zweet op het voorhoofd heeft staan door al dat spicy eten. ‘Ik ben hen zo ontzettend dankbaar voor alles wat ze voor mij hebben gedaan. Vooral wat Thijs voor mij betekent, daar heb ik geen woorden voor. Hij heeft steeds alles laten vallen en was er voor me.’ Nu Pien weet dat het meerdere keren klaar had kunnen zijn, is positief in het leven staan voor haar een heel stuk makkelijker geworden. ‘Ik geef de ruimte aan verdriet, maar ik blijf zoeken naar lichtpuntjes en kan ontzettend genieten van de allerkleinste dingen. Dus. Uiterlijk in mei 2028 sta ik weer bovenop de berg.’ < >>
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=