‘In die beruchte bocht bij het Kralingse Bos werd ik weer niet lekker. Ik heb Thijs gebeld. Ik had iemand nodig die me er doorheen zou slepen. Op de Kralingse Plaslaan stond mijn klas. Ik hoor een van mijn leerlingen nog roepen: “Kom op juf Pien, je kán het, je kán het!” Die zin heeft zich de maanden erna in mijn hoofd vastgezet.’ Ze loopt die marathon op haar tandvlees uit, en de hoofdpijn verergert de dagen erna. De huisarts schrijft een verwijzing voor de neuroloog, maar ze gaat die dagen gewoon naar haar werk. ‘Ik meld mij niet snel ziek. Ik wil er gewoon graag zijn voor de kinderen’, verontschuldigt ze zich.‘Maar toen ik over niets begon te struikelen en een leerling vroeg of het wel goed ging, vond de adjunct-directeur het welletjes. Ze stuurde me naar het ziekenhuis.’ Geen seconde alleen Op de Spoedeisende Hulp wordt een CT-scan gemaakt van haar hoofd.Als even later de dienstdoende neuroloog een stoel pakt en naast haar komt zitten, weten zij en Thijs: het is niet goed. Thijs: ‘In de gipskamer van het ziekenhuis kregen we de CT-scan te zien. Er zat een aneurysma in de linker hersenhelft. Het was zo groot als een paasei.’ Pien wordt doorgestuurd naar het Erasmus MC, waar neuroloog prof. Diederik Dippel haar waarschuwt: bereid je voor, dit is complex.‘Ik kreeg goede pijnstilling en kon thuis de operatie afwachten. Ik ben vanaf dat moment geen seconde meer alleen geweest.’ Lacht: ‘Ik dacht: waarom de hele dag verdrietig zijn? Misschien is dit het wel... Dan ga ik volop genieten van de tijd die ik nog heb. De hele dag grappen maken, naar de dierentuin, midgetgolfen en varen met mijn familie. Borrelen en kwetsbare gesprekken voeren met mijn vrienden, gelukkige momenten vieren met Thijs.’ 58 Publieksjaarverslag 2025 59 Pien Wijsman Op vrijdag twee mei volgt de operatie en komt ze onder de hoede van neurochirurgen Victor Volovici en Ruben Dammers én vaatchirurg Marie Josee van Rijn. ‘Ik voelde me meteen veilig in hun handen. Ik had een lijst met vragen, ook uit interesse. Ik wilde bijvoorbeeld weten of de operatie werd gefilmd.’ Thijs: ‘En je wilde weten of en zo ja hoeveel van je haar moest worden afgeschoren.’ Pien: ‘We gaan die beelden binnenkort bekijken. De eerste operatie duurde veertien uur, de tweede twaalf uur. Dat wordt een grote bak popcorn.’ Tweede operatie Inderdaad. Een tweede operatie. Want hoewel de eerste aanvankelijk goed geslaagd lijkt, is er tien dagen later een tweede nodig. Bij de eerste ingreep leggen de chirurgen enkele bypasses aan, met gebruik van een bloedvat uit Piens onderarm. Een minutieus huzarenstuk dat de bloedtoevoer naar de hersenen weer optimaal moet maken. ‘Ik had na de eerste operatie al gefietst in bed, en ik zou samen met Thijs de wedstrijd FeyenoordPSV gaan kijken. Zo lief, mijn vader had een gesigneerd Feyenoord-shirt voor me meegenomen.’ Maar zover komt het niet. Pien is te moe door de heftige ingreep van de week ervoor en ze heeft pijn in haar buik. De maandag erna wordt die ondraaglijk. Even wordt gedacht dat het komt omdat daar wat vet is weggenomen dat is gebruikt om de nieuw aangelegde vaten in haar hoofd in te bedden. Maar er blijken bloedingen te zijn, in haar buik, haar nek en haar hoofd. ‘Ik voelde me meteen veilig in hun handen’ Thijs: ‘Ze denken dat die zijn ontstaan toen langzaam Piens bloeddruk weer werd verhoogd, gecombineerd met het gebruik van bloedverdunners. Dat was nodig om voor voldoende bloedtoevoer naar de hersenen te zorgen.’ Pien: ‘Dat was pittig. Victor kwam met spoed kijken op de IC en zag aan mijn hoofd dat er een bloeding zat. Ik moest opnieuw geopereerd worden. Tijdens de operatie zagen ze dat de twee eerder gemaakte bypasses niet goed werkten. Met name de grootste bypass werkte niet. Victor heeft toen een derde bypass gemaakt en daarna alles meerdere keren nagelopen. Vervolgens kreeg ik vaatspasmes in mijn halsslagader waardoor het vat vernauwde. Dus na de operatie moest ik door naar de angiografie, waar ze stents hebben geplaatst. Geluk De ingreep duurt deze keer een half etmaal. ‘Maar na deze operatie voelde ik me heel snel een stuk beter. Ik kon rechtop in bed zitten en een sudoku maken.’ Terugblikkend beseft ze dat ze geluk heeft gehad. ‘Ik ben jong en fit, en ik heb gelukkig een positieve instelling.’ Dankbaarheid voelt ze ook. ‘Victor en Ruben hebben echt voor altijd een plek in mijn hart, maar ook de verpleegkundigen op de Intensive Care. Brenda, mijn IC-mama die er altijd voor mij was, en die zich een ongeluk schrok toen ik plots voor die tweede operatie uit mijn bed was verdwenen.’ >> >>
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=