27 omgedoopt tot “Hotel Nunspeet”. Nunspeet is de basis van het Transport Bataljon. Vanuit deze legerplaats zijn de eerste transporteenheden naar Joegoslavië vertrokken. Ziezo de eerste dag zit erop, slaapplaats op orde brengen uiteraard eten en dan ...? Het eten werd klaargemaakt in de "hotel" keuken. Als fornuis dient een mobiele veldkeuken die naar binnen is gereden en voor de rest zijn alle apparaten aanwezig voor het bereiden van een smakelijke maaltijd. Eten doen we gezamenlijk in een grote ruimte met lange tafels en de bijbehorende stoelen. Rang of stand maakt niet uit, iedereen gaat zitten waar hij wil en naast wie hij wil. Ook in de bar die het "hotel" nu rijk is zit iedereen en mag iedereen komen. Nog meer gemakken, er is TV. Via de satelliet kunnen we Nederlandse TV programma's ontvangen en kunnen we op de TV zien wat wij meemaken. Zelfs telefoneren kan, op dit moment nog zonder kosten maar dat zou snel veranderen, want ook hier werd de telefoonkaart ingevoerd. Al snel blijkt dat we met de neus in de boter zijn gevallen. UNPROFOR is het gepest zat en luchtaanvallen worden uitgevoerd. Srebrenica was in die tijd al van de buitenwereld afgezonderd. Verlofgangers mochten er wel uit maar konden er praktisch niet meer in. Dutchbat werd al uitgedund. Luchtaanvallen op Pale? De Serviërs nemen wraak door UN Militaire Waarnemers (UNMOS) te gijzelen en vast te ketenen aan strategische objecten zoals bruggen, wapendepots en andere locaties. Deze waarnemers werken zelfstandig en zijn ongewapend, niet zo moeilijk om die te gijzelen. Wat ons betreft waren we dus net voor de bui binnen. Je beseft dan ineens hoe simpel het is om een hele bus te gijzelen op die smalle wegen met overal obstakels in de vorm van roadblocks. In onze omgeving is echter weinig te merken van die luchtaanvallen. Ik ga m'n werkplek maar eens verkennen om te zien of ik wijs kan worden uit dit wel heel bijzondere bataljon. Daarmee bedoel ik dat alles wat ik weet over een regulier bataljon qua samenstelling en structuur het hier geheel anders is. Ik verdenk een aantal (ook sommige officieren) ervan dat ze nog nooit een paraat bataljon hebben gezien of erin hebben gewerkt. Herinneringen aan Cambodja komen weer boven. Cambodja, straat- en straatarm, maar een vriendelijke bevolking. Hier ziet het er aan de buitenkant redelijk welvarend uit, mooie autobussen die ook nog een min of meer regelmatige diensten rijden, wegen die redelijk goed te noemen zijn, straatverlichting die werkt. Een bevolking die zo verdeeld is en haatdragend ten opzichte van elkaar, dat je je afvraagt: komt dit nog wel weer goed? Hadden we in Cambodja een zekere bewegingsvrijheid, hier niet. Je mag het kamp (compound) niet af anders dan om redenen van dienst en dan alleen nog met helm, kogelwerend vest en wapen. Zo deed zich dan ook een keer de gelegenheid voor om even naar Kiseljak te gaan om pasfoto's op te halen. Zo'n kans aangrijpen dus, je moet toch wat meer zien dan alleen het met prikkeldraad omgeven kamp in Busovaca. Het is niet zo'n grote afstand ca 30 km, maar op die afstand passeer je wel 2 grensposten (zoals al eens gemeld, een mooi woord voor de roadblocks). Ook gedurende dit relatief korte ritje zie je duidelijk de gevolgen van het etnisch zuiveren. In het ene dorp ligt de kerk plat en in het andere de moskee. Daar een huis opgeblazen of doorzeefd terwijl het huis of de huizen er vlak naast niets mankeren. Bepaalde huizen zijn derhalve doelbewust vernield omdat de bewoner ervan tot een andere groepering behoorde dan de rest van het dorp. Kiseljak, in "normale" tijden een wintersport dorp met dito hotel, nu legerplaats/kazerne van de VN. De parkeerplaats, een modderig veld, staat vol met witte VN-voertuigen en er is een klein heliveld op de tennisbanen gecreëerd. Voor nieuws zijn we niet afhankelijk van wat de TV ons doet geloven. n (wordt vervolgd) Ons uitzicht
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=