24 Uitzending naar Bosnië/Joegoslavië 23 mei 1995 t/m 28 november 1995. In feite een vervolg van mijn uitzending naar Cambodja. De brigade waartoe ik nog behoor is bijna geheel opgeheven. (43 Mechbrig). Veel is er niet meer te doen en nog één uitzending alvorens de dienst te verlaten met functioneel leeftijd ontslag (FLO) leek me eigenlijk nog wel wat. Na dit besluit te hebben genomen, dit bericht de "molen" ingestuurd. En ja hoor, enkele dagen later was er al bericht. Het kan dus best wel snel in de KL. In principe december 1994 uitzending. Het werd uiteindelijk mei 1995 Daar er bijna geen werk meer was op de brigade, werd mij gevraagd om in te vallen als administrateur (adm) bij 420 Hospitaal Compagnie (Hospcie). De adm van die compagnie ging naar Bosnië. Een tijdelijke plaatsing dus in afwachting van m'n uitzending. Zo toog ik dus naar Ermelo waar deze compagnie was gelegerd om kennis te maken. Gewend als ik was aan de parate eenheden kwam ik nu bij een eenheid in oprichting. Werk genoeg dus. MIJN TIJD IN BOSNIË (deel 1) Door Joop Zuithoff, lid van de afd. ZW-Drenthe/NW-Overijssel De kennismaking was uitstekend, een uiterst gemotiveerde en enthousiaste commandant, kader dat even gemotiveerd was en de manschappen???? vrouwschappen zul je bedoelen. Deze Geneeskundige Compagnie (Gnkcie) bestond voor het merendeel uit vrouwelijke soldaten. Voor mij een cultuurshock want daar had ik nog nooit mee samengewerkt. Maar ja, eens moet de eerste keer zijn. Kun je mannen nog wel eens recht in de ogen kijken en ze vertellen wat je denkt, dat ligt bij vrouwen wat anders, voor mijn gevoel dan. In plaats van soldaat die en die kreeg ik te horen “Marijke”, en dan een heel verhaal. Marijke???? “Wie bedoel je? Oh je bedoelt soldaat .......”. “Ja die bedoel ik”. Of bij het binnenkomen “daaaag”???? “Doen we dat zo in het leger?? Moet ik me melden????” (zacht stemmetje).“Nou ja tot voor kort deden we dat, is wel zo makkelijk want dan weten we wie we voor ons hebben”. Maar goed alles went alleen het duurt soms wat lang. Overigens had ik zat werk want de compagnie moest administratief op poten worden gezet. Er waren nog diverse officieren en onderofficieren die administratief nog steeds bij hun "oude" onderdeel waren ingedeeld. Alle kennis en ervaring waren hard nodig om dit recht te krijgen. Die kennis had ik dus en met wat telefoontjes naar "Den Haag personeelszaken” kwam je een heel eind. Kortom ik had het daar best naar m'n zin en het was een nuttige tijd alvorens aan de uitzending te beginnen. Dat kwam dan ook met rasse schreden nader. Op 28 maart 1995 kreeg ik bericht om me op 26 april 1995 te melden in Ossendrecht op de Koningin Wilhelmina Kazerne. Ossendrecht ligt geheel centraal in de Benelux, maar onderaan in Nederland. Waren m'n ervaringen met dit opleidingscentrum t.a.v. Cambodja nogal negatief, dit keer was dat anders. Een
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=