12 Tegen de stroom in Na zijn militaire loopbaan – hij ging in 2016 met functioneel leeftijdsontslag – koos Beukering niet voor rust, maar voor invloed. Eerst in de Provinciale Staten van Zuid-Holland, later in de Eerste Kamer. Daar viel hij op door zijn nuchtere kijk op defensie, veiligheid en bestuur. Zijn vaste overtuiging: Nederland is te comfortabel geworden met vrede.“We zijn een schaap dat vergeten is dat de wolf bestaat”, zei hij eens tijdens een debat. “We hebben Defensie verwaarloosd omdat we dachten dat oorlog iets van vroeger was. Maar vrede vraagt onderhoud, net als vrijheid.” Hij ziet zichzelf niet als politicus in de klassieke zin van het woord, maar als iemand die verantwoordelijkheid neemt waar hij kan.“Ik wil niet mopperen aan de zijlijn. Als ik iets vind, moet ik er ook iets mee doen.” Het is precies die houding die hem kenmerkt, een man die liever tegen de stroom in zwemt dan meegaat in gemakzucht. De mens achter de rang Ondanks zijn stevige voorkomen is Beukering verrassend toegankelijk. Hij praat graag, luistert nog liever, en heeft een scherp gevoel voor humor. Tijdens een lezing aan jonge officieren vertelde hij eens dat zijn eerste optreden als pelotonscommandant een kleine ramp was: “Ik dacht dat ik indruk moest maken. Dus ik schreeuwde. Na vijf minuten keek een soldaat me aan en zei: “Luitenant, als u nou gewoon normaal praat, doen wij dat ook. Toen wist ik genoeg.” Ook buiten het leger is hij die houding trouw gebleven. Hij gelooft dat leiderschap begint met luisteren en eindigt met duidelijkheid.“Je kunt niet iedereen tevredenstellen. Maar je kunt wel zorgen dat iedereen weet waar hij aan toe is.” In gesprekken met hem valt op hoe vaak hij woorden als eer, loyaliteit en dienstbaarheid gebruikt. Woorden die in de moderne tijd wat ouderwets klinken, maar in zijn mond hun volle betekenis behouden. Waakhond in vredestijd Zijn loopbaan kent een opmerkelijke constante: Beukering ziet leiderschap als dienstbaarheid. Of hij nu een colonne aanvoert, een organisatie adviseert of in de senaatsbankjes zit, steeds is er diezelfde drang om te waken, over mensen, waarden en veiligheid. In een interview vertelde hij dat hij zich vaak voelt als een waakhond in een wereld die liever slaapt.“Zolang het rustig is, vinden mensen me overbodig. Maar als het misgaat, vragen ze: waar was je?” Die uitspraak typeert hem. Hij gelooft in alertheid, in voorbereiding, in trouw aan principes. Schaapshond in uniform, trots op vriend én vijand Een schaapshond leeft tussen de kudde, maar hoort er nooit helemaal bij. Hij is geen schaap, maar ook geen wolf. Hij bewaakt, corrigeert, waarschuwt, soms streng, maar altijd met het belang van de groep voor ogen. Die metafoor past naadloos bij Beukering. In zijn manier van leidinggeven schuilt dezelfde paradox: hard als het moet, zacht als het kan. Hij stelt hoge eisen, maar toont begrip. Hij kan confronteren zonder te vernederen, en hij weet dat echte autoriteit niet wordt afgedwongen met volume, maar met vertrouwen. Niet verwonderlijk dat zijn pas verschenen boek over leiderschap en zijn rijke ervaringen in de krijgsmacht de titel ‘Schaapshond in uniform’ draagt. De ondertitel – Trots op vriend én vijand – verwijst naar zijn overtuiging dat respect niet ophoudt bij de eigen lijn. In elk conflict, zegt hij, zit aan de overkant ook iemand met moed, overtuiging en angst. Wie dat begrijpt, blijft mens, ook in uniform. Beukering is een man die zijn uniform heeft uitgetrokken, maar vasthoudt aan zijn roeping. Hij blijft, in de breedste zin van het woord, een bewaker van waarden. Of dat nu gebeurt in de woestijn van Afrika, in de wandelgangen van de senaat, of in een gesprek met jonge leiders. Steeds is daar de geest van de schaapshond: waakzaam, loyaal en onverstoorbaar. n Werkkamer
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=