Het gezin kreeg twee kinderen, Saskia en Andries, en trok ieder jaar naar Ameland. Een dieptepunt vormde de ramp van 11 augustus 1972. Een zware windhoos trok toen over camping Duinoord, waar de familie verbleef in een tenthuisje van Stichting Kampvreugd. In 1975 werd het tenthuisje ingeruild voor een caravan. Toen Jan Blaak in 1995 door een chronisch vermoeidheidssyndroom gedwongen werd zijn kampeervakanties te beëindigen, leek een einde te komen aan een tijdperk. Dirk en Ida van der Geest - van der Laag uit Nes boden spontaan een kamer aan in hun huis, zodat Jan en Henriëtte hun jaarlijkse verblijf konden voortzetten. “En dat is tot op de dag van vandaag zo gebleven”, vertelt Blaak dankbaar. Boeken In 1982 verscheen Blaaks eerste boek over Ameland, ‘Ameland, Historisch Geschetst’. Daarna volgden nog veertien publicaties over uiteenlopende onderwerpen uit de Amelander geschiedenis. Zijn boek over het Amelander reddingwezen werd een groot succes en verkocht ruim drieduizend exemplaren. Zijn boek ‘Ameland Sperrgebiet’, over Ameland tijdens de Tweede Wereldoorlog, beleefde inmiddels een tweede druk. Van Heeckeren en Scheltema “Tachtig jaar vakantie vieren op Ameland is niet zomaar iets”, zegt Blaak. “Van jongs af aan heb ik genoten van het eiland. Via mijn vader maakte ik ook kennis met de geschiedenis, bijvoorbeeld tijdens de winterse bijeenkomsten van de Ouwe Polle.” Bijzondere hoogtepunten waren er volop. Zo begeleidde hij nazaten van de familie Van Heeckeren (burgemeesters van Ameland tussen 1816 en 1894) tijdens een bezoek aan het eiland. Met dank aan Joop de Jong, destijds directeur van Natuurcentrum Ameland, kon hij hen de bezienswaardigheden van het eiland laten zien. Een ander memorabel moment was de reünie van de familie Scheltema, die hij in 1990 organiseerde bij Hotel Noordzee. Meer dan 125 familieleden waren daarbij aanwezig. Thuiskomen Na het overlijden van Dirk van der Geest in 2013 werden de jaarlijkse vakanties, mede door Blaaks gezondheid, geleidelijk korter. Waar het vroeger weken waren, ging het uiteindelijk om een krappe week. Toch bleef de aantrekkingskracht van Ameland onveranderd groot. “Ameland heeft mij altijd geboeid”, zegt hij. “Ik zou er geen jaar zonder kunnen. Als het ons gegeven is, laten we ons ook de komende jaren gewoon weer door Wagenborg overzetten.” Even valt hij stil. Dan zegt hij beslist: “Ameland? Dat voelt als thuiskomen.” Tekst: Henk Zuur Foto’s: Henk Zuur en familie Blaak Familie Blaak met op de achterste rij Jan Blaak met blauwe pet. Wagenborg Details Zomer 2026 I 33
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=