Een paar jaar geleden verruilde ze samen met haar partner de binnenstad van Groningen voor Schiermonnikoog. “We wilden rust en ruimte. Tijdens corona konden we hier tijdelijk wonen en dachten: we doen het gewoon.” Dat tijdelijke bleek blijvend. Inmiddels voelt het eiland onmiskenbaar als thuis, ook al noemt ze zichzelf geen ‘echte’ eilander. “Dat hoeft ook niet. De saamhorigheid hier is genoeg.” In Groningen werkte Karin als fysiotherapeut met een eigen praktijk. Op het eiland koos ze bewust voor iets anders. Inmiddels werkt ze drie dagen per week bij de VVV, waar het werk in de zomer piekt en ’s winters rustiger is. Regelmatig steekt Karin de grens over. Wekelijks reist ze naar de wal naar kinderen en familie, en eens in de paar maanden naar Zwitserland, waar haar zoon als berggids werkt. “De bergen zijn prachtig, maar voor mij voelen ze ook een beetje beklemmend. Als ik weer richting de zee ga, krijg ik letterlijk meer lucht.” Het leven op het eiland maakte haar bewuster. “Je koopt minder snel iets, denkt beter na. En de natuur, hier én in de bergen, laat zien hoe kwetsbaar het is.” De veerboot vormt daarin telkens een schakel tussen werelden. “Op de boot hoef je even niets. Je kijkt, je vertraagt. En je voelt: ik ga naar huis.” Voor Karin zit ‘grenzen’ niet alleen in afstand, maar juist in verbinding. “Hoe verder je reist, hoe duidelijker het wordt waar je thuishoort.” VASTE REIZIGER IN BEELD Voor Karin Bordewijk (59) is de overtocht geen bijzonder moment meer, en toch ook weer wel. “Als ik op de boot zit en het eiland zie liggen, voelt het meteen als thuiskomen.” Grenzen over, thuis op het eiland
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=