Samen met Sef ‘een bakkie’ doen. lastig is, begrijpen ze elkaar vaak nog steeds. “Uiteindelijk komen we eruit”, zegt Marja. Muziek speelt daarbij een bijzondere rol. Spreken is moeilijk, maar zingen kan Peter nog wel. Tijdens de kerstdienst in 2025 zong hij mee in het Havenkoor. Dat zijn momenten waarop hij zich op een andere manier kan uitdrukken. Voor Marja en de medewerkers zijn het herkenningspunten: hier zie je wie Peter is. Van thuis naar De Wieken Na zijn herseninfarct woonde Peter nog lange tijd thuis, samen met Marja. Dat ging jarenlang goed; de kinderen waren het huis uit en Peter ging naar de dagbesteding. Samen vonden ze manieren om het leven zo gewoon mogelijk te houden. Gaandeweg merkten ze dat dat steeds meer vroeg, en dat niet alles vanzelfsprekend bleef. Het werd zwaarder, voor Peter, maar ook voor Marja. “We hadden een ander toekomstbeeld, reizen met een campertje na onze pensionering bijvoorbeeld. Dat beeld moet je dan loslaten, een soort rouwverwerking, terwijl iemand er nog is.” Marja stelde de stap naar wonen met zorg zo lang mogelijk uit. “Je denkt steeds: het gaat nog wel. Nog even aankijken.” Tegelijk voelde ze dat de zorg steeds meer van haar vroeg. Niet alleen praktisch, maar ook mentaal. Alles draaide om plannen en vooruitdenken. “Het ging thuis echt niet meer.” De beslissing was geen momentopname, maar een proces van twijfelen en opnieuw afwegen. Alsof je iets loslaat wat je eigenlijk zou moeten blijven dragen. Toen De Wieken in beeld kwam, “Een goede dag zit vaak in kleine momenten: samen eten, bekende gezichten en ook rust.” 6
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=