de Talmastraat toegewezen. Ze moesten wel even wennen, maar langzaam maar zeker gaat dat beter. Het is voor het echtpaar lastig om te verwerken dat hun gezondheid achteruitgaat. De dementie van meneer zorgt ervoor dat hij minder plezier in het leven heeft. Dat is voor hemzelf moeilijk, maar ook mevrouw moet wennen aan een leven met een veranderende echtgenoot. “Hij is heel stil, hij zit vaak in de stoel voor zich uit te kijken.” Margré van Halteren, casemanager van De Haven, stimuleert hem om er vaker op uit te gaan. Nu wordt hij twee keer per week opgehaald door een medewerker van De Haven om samen te gaan wandelen. De kinderen doen ook regelmatig een ommetje met hem. Vrijwel elke avond eten ze in Brasserie De Haven, en soms ook tijdens de lunch. “Dat is zo gezellig”, vertelt mevrouw. “We komen vaak mensen tegen die we nog van vroeger kennen. Je ziet aan elkaar wel dat je ouder bent geworden. Het is leuk om er even uit te zijn en andere mensen te spreken. Dan kom je in contact met allerlei mensen en er wordt gepraat over dingen die er in het dorp spelen. Dan ben je weer op de hoogte.” Soms eten ze thuis, als ze het eten in de Brasserie niet zo lekker vinden. Dan maakt mevrouw zelf iets. “Ik kan door mijn ziekte niet zoveel meer in de keuken, de pannen zijn te zwaar geworden. Maar als het moet, dan lukt het wel.” Mevrouw kan er wel zelfstandig op uit. Ze loopt met een rollator en leert nu van haar zoon met haar scootmobiel te rijden. “Een mooie rode. Eerder fietste ik nog wel, maar ik ben een paar keer lelijk gevallen. Het is een wonder dat ik niets gebroken heb.” Haar gezondheid gaat wel achteruit, maar gelukkig zijn er veel mogelijkheden om de ziekte af te remmen. “Ik heb twee elektroden in mijn hoofd die elektrische signalen afgeven. Daardoor worden de beweMeneer en mevrouw Van Dijk eten bijna elke dag in Brasserie De Haven. 48
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=