begon te vinden.” Allerlei stukken moesten de werkgroepleden doorlezen. Van daaruit keken de leden niet alleen naar wat De Haven belijdt, maar ook naar wat medewerkers en bewoners in de praktijk ervaren. Sharon constateerde: “We zagen allemaal dat we onze christelijke identiteit door het hele huis zien. Dat was een mooie en samenbindende start. Natuurlijk zie je ook zaken die niet overeenkomen, daar kun je met elkaar het gesprek over voeren.” Gemeenschappelijke basis In de gesprekken bleek al snel dat woorden ertoe doen. Welke woorden passen bij De Haven? En bedoelen we daar ook hetzelfde mee? Floor: “We hebben veel gesprekken gevoerd over woorden. Wat bedoelen we er precies mee? Navolger zijn van Christus, betekent dat voor jou hetzelfde als voor mij?” Gijs herkent dit: “In ons groepje in de klankbordgroep hadden we het over menslievende zorg, wat betekent dat? Daar zijn we toen diep ingedoken.” Floor: “Het mooie was dat er altijd de ruimte was voor de mening van de ander. Op sommige momenten is het ook wel kwetsbaar, je komt verschillen tegen. Elk waardevol proces heeft dat, denk ik. Maar je moet er met elkaar doorheen, en dat kon ook. We zijn altijd op zoek geweest naar die gemeenschappelijke basis.” Gijs vertelt dat hij bijzonder getroffen was door het gezamenlijke verlangen van de betrokken medewerkers: “De verbondenheid met elkaar, dat was heel bijzonder. Er zaten misschien wel dertig mensen in de klankbordgroep, maar dan toch zoveel eensgezindheid en een hartelijk verlangen om hiermee bezig te zijn. Dat was mooi.” Sharon herkent dit: “Ik vind het zo mooi dat we van de organisatie ruimte krijgen om hiermee bezig te zijn, dat het managementteam dit echt belangrijk vindt. Bij menig organisatie wordt beleid van bovenaf vastgesteld en we gaan weer door met waar we mee bezig waren.” Het resultaat van al deze gesprekken wordt de komende tijd uitgewerkt. De werken van menslievende zorg, afgeleid van de werken van barmhartigheid uit Mattheüs 25, krijgen hierin een prominente plek. Floor: “We hebben eerst uitgezocht waar we in geworteld zijn. Pas als dat duidelijk is, kun je ook werken aan de uitingsvormen, de vrucht.” Vrijheid van bewoners Een van de gespreksonderwerpen is de individuele vrijheid van bewoners. Iedereen mag bij De Haven wonen, welke geloofsovertuiging iemand ook heeft. Sharon: “Iedereen is welkom, net zoals bij Jezus.” Tegelijk kan dat spanning meebrengen: in hoeverre werk je bijvoorbeeld mee aan religieuze rituelen van bewoners? Gijs: “Je moet van tevoren goed uitleggen dat dit een christelijk verpleeghuis is, met bepaalde omgangsnormen en kaders. Dan weten mensen waar ze voor kiezen.” Dan nog kun je te maken krijgen met nieuwe situaties. Niet alles is in regels vast te leggen. Sharon: “In de wijkverpleging weet je altijd dat je op bezoek bent bij je cliënt. Ik kan me voorstellen dat dit in het verpleeghuis anders voelt. We hebben erover gesproken wat het betekent dat de kamer van de bewoner is, waar jij als medewerker te gast bent.” Als een situatie lastig voelt, moet je erover kunnen praten. Daarom komt er ook een identiteitscommissie. Floor: “Bij die commissie kun je straks onder andere ingewikkelde vraagstukken voorleggen.” Mattheüs 25: 35 en 36 “Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op, ik was naakt, en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij, ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe.” 35
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=