Vrijwilligersportret Zien wat er nog wel is Tekst: Henny Goedegebuure-Koelewijn Wat begon met tochtjes op de duofiets met een bewoner, kreeg onverwacht een mooi vervolg in De Haven. Op maandagmorgen ging Babs Visser vaak met een bevriende bewoner op pad met de duofiets. Toen het op een dag slecht weer was, stelde ze voor om binnen te gaan kijken bij de bewegingsles. Daar ontmoette Babs activiteitenbegeleider Helene Beukers. Die vroeg al snel of Babs als vrijwilliger wilde helpen bij de beweegactiviteiten voor bewoners met dementie. Daar hoefde ze niet lang over na te denken. “Ik was eigenlijk meteen verkocht.” Sindsdien assisteert Babs iedere week Helene bij deze beweegactiviteit. “Geen groep is hetzelfde. Veel uitleggen heeft vaak geen zin. Voordoen werkt beter.” Soms merken ze bij binnenkomst al dat bewoners weinig prikkels aankunnen. Dan kiezen ze bewust voor heel eenvoudige oefeningen. Er wordt bewogen met hulp van ballen en ballonnen. Tijdens het bewegen zingen de bewoners bekende liedjes mee. Juist die herkenbare muziek roept vaak mooie reacties op. “Sommigen zijn helemaal in zichzelf gekeerd. Maar zodra de muziek begint, zie je iets veranderen. Een hoofd komt omhoog, iemand gaat meezingen of soms zelfs een beetje dansen. Dan zie je iets opengaan.” Wat ook bijna altijd werkt, is het afsluiten met spreekwoorden. “We noemen een paar woorden en dan gebeurt er altijd iets bijzonders. Een bewoner die nog maar weinig reageert, kijkt op en maakt het spreekwoord af. Dat blijft mij verbazen.” Babs heeft veel ervaring met bewegen voor ouderen. Toch is dit werk anders. Soms komt zij bewoners tegen die ze van vroeger kent. “Dat vond ik in het begin best verdrietig en heftig”, zegt ze eerlijk, maar tegelijk ziet ze wat het bewegen en samen zingen voor hen doet. “Juist in die momenten zie ik hoeveel er nog aanwezig is en weet ik waarvoor ik dit doe. Dat geeft mij veel voldoening, ik ga elke week met veel plezier naar De Haven.” 11
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=