90 Ballet Choreografen Jessica Wright en Morgann Runacre-Temple over Prooi Dans, film en verhaallijn komen ingenieus samen in de werken van Jessica Wright en Morgann Runacre-Temple. In hun nieuwe productie Prooi vertelt het duo met deze ‘taal’ een actueel, fictief verhaal over een reeks onheilspellende metamorfosen. Wat begon als experimenteren met een camera in de balletstudio, resulteerde in bekroonde dansfilms en twee interdisciplinaire avondvullende producties. Met Prooi brengen Jessica Wright en Morgann Runacre-Temple (Jess and Morgs) opnieuw een dialoog tussen choreografie en film op het toneel. Runacre-Temple: “Film is waar onze samenwerking mee begon en zit in het DNA van ons werk. Het is dus niet zo dat we beginnen met choreografie en dan later film toevoegen. Het is een continu spel van vraag en antwoord.” Wright: “‘Denken door de camera’ is altijd een essentieel onderdeel van onze creatieve praktijk geweest: hoe kunnen choreografie en film elkaar beïnvloeden? En hoe kun je met behulp van een camera het publiek intenser bij het verhaal betrekken?” In Prooi nemen Jess and Morgs het idee van ‘transformatie’ als choreografisch startpunt, met Ovidius’ beroemde dichtwerk Metamorfosen als belangrijke inspiratiebron. “Met de fysieke handeling van transformeren kun je choreografisch gezien heel veel”, vertelt Wright. “Wat Metamorfosen daarbij interessant maakt, is dat de transformaties in die verhalen vaak een diepere betekenis hebben, die verder gaat dan alleen de verandering van mens in dier. Vanuit dat idee zijn we het verhaal gaan uitwerken. We wilden het in een hedendaagse samenleving plaatsen en onderzoeken hoe elementen als angst, nieuws en ziekte zich daarbinnen verspreiden.” Maatschappelijke thematiek Zo ontstond een verhaal over een moderne maatschappij waarin steeds meer mensen in vogelachtige wezens veranderen. “Het is ons antwoord op hoe onze eigen samenleving omgaat met snelle veranderingen en collectieve angst”, aldus Runacre-Temple. “We stellen de vraag: hoe zouden we ermee omgaan als deze situatie zich écht zou voordoen? Welke invloed zou dit hebben op de relaties met de mensen die het dichtst bij ons staan, op onze relatie tot de maatschappij?” Wright: “Angst kan mensen dichter bij elkaar brengen, maar ook verdeeldheid zaaien.” Juist omdat Prooi over zulke grote thema’s gaat, was het voor Jess and Morgs belangrijk om het publiek een duidelijke verhaallijn te bieden. Runacre-Temple: “De hoofd- persoon is een vrouw die erachter probeert te komen wat er in haar wereld aan de hand is. Via haar verhaal willen we het publiek de mogelijkheid geven om de verbinding met de thematiek aan te gaan.” Wright: “We hopen dat het stuk daardoor tegelijkertijd een grootse én een intieme ervaring wordt.” Menselijk en/of vogelachtig Voor de bewegingstaal van Prooi ging het duo op zoek naar het grijze gebied tussen mens en dier. “Wat betekent het om mens te zijn? En wat betekent het om dier te zijn? Het is verbazingwekkend hoe weinig er nodig is om een menselijk lichaam iets dierlijks te laten krijgen”, vertelt Runacre-Temple. Wright: “In ballet wordt iets vaak óf als het ene óf als het andere afgebeeld, maar wij richten ons juist op het transformatieproces. Wat gebeurt er als iemand slechts 5 procent vogel is, of 10 procent? En op welk punt wordt iets wat duidelijk menselijk is, ineens bevreemdend vogelachtig? Dat is voor ons interessanter dan de dansers op een heel letterlijke manier te laten doen alsof ze vogels zijn.” Tussen mens en vogel, tussen groots en intiem Interview
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=