Ze doen het zonder vragen, elke dag weer alsof het vanzelf gaat, maar het is zoveel meer Geen spotlight, geen medaille, geen groot gebaar. Maar zorg houdt stille werelden bij elkaar Soms zijn ze jong, nog met dromen in hun hand soms ouder, met hun wortels in het land Ze zorgen voor een vader, broer of kind voor wie de tijd vertraagt of pijn begint Ze dragen wat je niet kunt wegen een blik, een dag, een scheefgelegen Ze kennen moe, ze kennen stil en toch gaan ze, omdat het wil Je ziet het niet meteen, die kracht die doorgaat in de lange nacht Maar luister naar hun zachte pas die maakt van elke plek een thuis, een klas Ze zijn geen held in cape of jas geen naam op steen of marmerglas Toch is het zij die blijven dragen op stille, ongedachte dagen Ze maken licht waar donker hangt met zorg die stil en warm verlangt Niet enkel voor wie oud geworden is maar ook voor wie nog jong gemis moet dragen op een veel te smalle rug Zij zijn de reden dat het verder lukt Jordy Dijkshoorn GEDICHT WAT ZE DRAGEN 9
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=