Erasmus MC

TEKST R I NKE VAN DEN BR I NK FOTO’S HARMEN DE J ONG ‘IK GEEN TOEKOMST? JAWEL HOOR. MAAR EEN KORTE’ De bodem werd onder haar voeten weggeslagen door de diagnose ‘ongeneeslijke longkanker’. Inmiddels leeft Eva Hermans-Kroot bij de dag en geniet van wat er wél is. Met dank aan een Erasmus MC-arts, die zich niet neerlegde bij de eerdere boodschap ‘we kunnen niks meer voor je doen’. Op 1 maart 2021 bemerkte Eva Hermans-Kroot (24) bij het opstaan ‘een gigabult’ in haar nek. Een snel bezoek aan de huisarts stelde haar gerust: niks aan de hand. ‘Twee dagen later was ik heel ziek. Met fikse koorts.’ Eva’s toen nog vriend en intussen man Matthijs en haar moeder drongen erop aan dat ze weer naar de dokter ging. De huisarts schreef antibiotica voor en stuurde haar naar de internist. ‘Ik kreeg allerlei onderzoeken. En voelde me steeds slechter.’ Op een longfoto waren witte stipjes te zien: alle reden voor een biopt. Daags voor haar uiteindelijke diagnose leek ze schildklierkanker te hebben. Dan krijg je een drankje, zei de internist, en is het opgelost. ‘Oké, dacht ik, dan hoef ik me niet druk te maken.’ De bult in Eva’s nek bleef groeien. En ze bleef zich beroerd voelen. Eva: ‘Op 16 maart belde de internist: of ik even kon komen. Ze hadden iets gevonden. Het klonk niet alarmerend.’ Samen met haar man Matthijs ging ze naar het ziekenhuis, waar ze te horen kregen dat Eva longkanker had. ‘Voor mij was het in eerste instantie nog niet duidelijk dat het ongeneeslijk was. Ik dacht: het wordt een nare periode, maar het komt goed.’ O N Z E P A T I Ë N T P U B L I E K SJ A A R V E R S L A G 2 0 2 1 7

RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=