Beauty&Lifestyle Magazine

#column PETRIE VAN DORP Ik had een hortensia, een blauw-paarse. Eerlijk gezegd heb ik er een stuk of vijf gehad. Allemaal zijn ze geëindigd als treurige stokjes in een mooie witte pot vol met verdronken aarde. Twee weken had ik potjes oregano, platte peterselie en Marokkaanse munt. Ik heb aardbeiplantjes gehad, maar nooit een aardbei. Mijn tuinhandschoenen zien groen, de eerste dag na het bezoek aan een tuincentrum. Ja tuinhandschoenen, want als ik ergens een hekel aan heb dan is het zand onder mijn nagels. Het lukt me alleen niet om die liefde en toewijding vol te houden. Na de eerste salades met zelf geknipte bieslook, vind ik het plantje te zielig om er nog aandacht aan te besteden. Misschien moet ik het maar toegeven: ik ben gewoon lui. Wel in de hangmat van mijn groene uitzicht genieten, maar geen moeite doen om het bloeiend te houden. Toch zit het me niet lekker dat ik de boel zo laat verpieteren. Zo’n plantje doet echt z’n best om een beetje leuk te bloeien. Wat is de moeite om hem te beschermen tegen droogte of, vaker, verdrinkingsdood? Ook planten hebben gevoel.

RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=